لک لک ها
خطور، کمی مرور سرور؛ زندگی گاه گاه می گذرانیم اینجا
همه گفتند با ما آشنا بود و لیکن کس ندانست این مسافر چه گفت و با که گفت و از کجا بود تو را من چشم در راهم... تو را من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ((تلاجن)) سایه ها رنگ سیاهی وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم، تو را من چشم در راهم. شباهنگام،در آن دم،که بر جا،دره ها چون مرده مانران خفتگان اند، در آن نوبت که بندد دست نیلوفربه پای سرو کوهی دام، گرم یادآوری یا نه،من از یادت نمی کاهم، تو را من چشم در راهم. نیما یوشیج با همه همه تلخی و شیرینی خود می گذرد عشق ها می میرند رنگ ها رنگ دگر می گیرند و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده بجا می مانند سهراب ((کی می گه مرده نفس نمی کشه؟))* کی می گه مرده دلش نمی تپه؟ کاش می شد یه کم چشاتو وا کنی ((ببین اون مرده چه قد دشکل منه))* دفتر خاطره ها رو خط بزن روزای گذشته رو ورق نزن شبهای مهتابی رو یادت بیار ((روی زخمام تو دیگه نمک نزن))* کی می گه دیوونه عشقی نداره؟ کی می گه عاشقی مث سرابه؟ بهتره یه خورده خوب نگاه کنی دیوونه منم،منم یه بیچاره بیا دستامو بگیر دیر نشده دلم از شیطنتات سیر نشده آخه عاشق کشی هم حدی داره دل من به عشق تو پیر نشده کی می گه قتل فقط به کشتنه؟ کی می گه مرده فقط تو کفنه؟ تا حالا زنده مرده ندیدی؟ شیشه ی دل رو شکستن کشتنه *از ترانه های علی عبدالمالکی l-------------------------------------- منبع:http://www.avayeazad.com
صبح شد آفتاب آمد
چای را خوردیم روی سبزه زار میز
ساعت نه ابر آمد نرده ها تر شد
لحظه های کوچک من زیر لادن ها نهان بودند
یک عروسک پشت باران بود
ابرها رفتند
یک هوای صاف یک گنجشک یک پرواز
دشمنان من کجا هستند ؟
فکر می کردم
در حضور شمعدانی ها شقاوت آب خواهد شد
در گشودم قسمتی از آسمان افتاد در لیوان آب من
آب را با آسمان خوردم
لحظه های کوچک من خوابهای نقره می دیدند
من کتابم را گشودم زیر سقف ناپدید وقت
نیمروز آمد
بوی نان از آفتاب سفره تا ادراک جسم گل سفر می کرد
مرتع ادراک خرم بود
دست من در رنگ های فطری بودن شناور شد
پرتقالی پوست می کندم
شهر در ایینه پیدا بود
دوستان من کجا هستند ؟
روزهاشان پرتقالی باد
پشت شیشه تا بخواهی شب
دراتاق من طنینی بود از برخورد انگشتان من با اوج
در اتاق من صدای کاهش مقیاس می آمد
لحظههای کوچک من تا ستاره فکر میکردند
خواب روی چشمهایم چیزهایی را بنا می کرد
یک فضای باز شنهای ترنم جای پای دوست
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریکی:
در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می کنم هر چه تلاش ،
او به من می خندد .
نقشهایی که کشیدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود .
طرح هایی که فکندم در شب .
روز پیدا شد و با پنبه زدود .
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است .
جنبشی نیست دراین خاموشی :
دست ها، پاها در قیر شب است
آدرس:آوای آزاد
اينبار خالي از دلتنگي بود. فقط... بوي گلاب بود و گلهاي بي ريشه و درحال مرگ. بين آنهمه سکوت،
مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود. راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو. و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي،
رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم. حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي،
گاهي خداي تو را ميبينم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند و تو آن طرف تر، درسايه يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
کسی که برق چشمانش برایم فانوس
و نشانه عشق بود
که برای داشتش
حاضرم از همه زیبایی های دنیا بگذرم
و برای شنیدنش
روزه سکوت بگیرم
